sfilcowany kogut

A Bia da Mouraria

2009-11-07T11:04:00.000-08:00

"Lá vai a Bia que arranjou um par jeitoso,
É vendedor como ela ali para o Bem Formoso.
São dois amores, duas vidas tão singelas,
Enquanto ela vende flores o Chico vende cautelas.

Na Mouraria só falam do namorico
A Bia namora o Chico, as conversas são iguais.
Ai qualquer dia, Deus queira que isto não mude
Que a Senhora da Saúde vai ser pequena demais

O casamento já tem a data marcada
Embora qualquer dos noivos tenha pouco mais que nada.
Vai ter a Bia, a festa que ela deseja,
Irá toda a Mouraria ver o casório na igreja."

Carminho http://www.carminho.net/

Koniec to dobry początek

2009-10-28T08:50:00.000-07:00

Podobno jest 11 albo 12. Wszystkie pomalowane na niebiesko, na każdych inne przesłanie. Niebieskie drzwi inspirują mnie i nie mogę przestać o nich myśleć, dlatego postanowiłam odkryć wszystkie ich tajemnice. Może jest to jakiś klucz? klucz do zamurowanych drzwi... Dziś prezentuję pierwsze z nich Koniec to dobry początek.

prognoza pogody na weekend

2009-10-09T11:35:00.000-07:00

Grande Valse Brillante - Mała Moskwa

2009-09-30T02:09:00.000-07:00

czarno-biała podróż w czasie / 3

2009-09-18T10:43:00.001-07:00

Kamienica przy ul. Józefa w Krakowie / nie istnieje /- fotografia z początku XX w.

Do zobaczenia gdzieś tam!

źródło: http://www.wawel.net/

czarno-biała podróż w czasie / 2

2009-09-13T11:58:00.001-07:00

Fontanna na Largo da Achada (Fotografia z okresu 1898-1908)

czarno-biała podróż w czasie / 1

2009-09-13T11:35:00.000-07:00

Travessa Agua da Flor (fotografia z okresu 1898-1908)

a ta dziewczynka, ta w oknie, na drugim piętrze, to ja

"Czarno biała podróż w czasie" i "Sfilcowany Kogut" dziekują Archiwum Fotograficznemu w Lizbonie za udostępnienie tych niezwykłych zdjęć

walka kogutów - dzień 1

2009-09-03T04:36:00.000-07:00

Kogut przywykł już do codziennych zmagań z transportem - do przesiadek, do kolejek do autobusu, do zatłoczonego metra, do klimatyzowanych pomieszczeń, do kupowania biletów miesięcznych ważnych na wszystkie linie całego regionu, do krótkich weekendów, do przerw obiadowych i sałetek Go Natural, do piania po angielsku, do codziennych robótek ręcznych, do naklejania znaczków na listy, do wyszukiwania potencjalnych klientów pragnących kupić luksusowe samoloty, do snobów i ich manier... Osiadł tak w tym zastępczym kurniku myśląc, że może wkońcu będzie z tego jakieś złote jajo. No i jest jajo, ale nie takie, o jakim kogut marzył. Kogut już nie jeździ metrem, pociągniem i autobusem do kurnika... Nie musi, dostał pozwolenie na swobodny wypas na wielkiej lizbońskiej farmie, mimo, że dalej należy do kurnikowej społeczności. Kogut, by nie stać się kurą domową, musi przystąpić do walki.

Tomar

2009-07-19T03:32:00.000-07:00

Óbidos obrośnięte bugenwillą

2009-06-11T14:12:00.000-07:00

To miateczko obrosło bugenwillą. Nie ma domu bez tego pięknego krzewu. Urzekające. Malownicze i niepowtarzalne. Zakonserwowane w starych murach obronnych, to średniowieczne miasto, wydaje się być krainą z jakiejś bajki... Można je zwiedzać śladami Josefy de Óbidos - słynnej portugalskiej malarki, albo zgubić się w jego uliczkach podążając za zapachem kwiatów kolorowych bugenwillii i róż. Ariadna i Tezeusz - zwiedzeni zapachem kwiatów i sztuki - wybrali obie ścieżki.

pierwsza piosenka mojego życia

2009-06-07T14:36:00.000-07:00

tak, tak... bajka się skończyła... a na kasecie nagrane były przeboje Grechuty. I tej piosenki własnie słuchałam na koniec. Serce. Piękne.

w tajemniczym ogrodzie

2009-05-17T13:26:00.000-07:00

Sintra - tajemniczy ogród pod Lizboną. Mikroklimat. Miejsce wspaniałe by nakarmić zmysły i zresetować mózg myślący już jedynie w systemie zero jedynkowym. Zestresowany office park zamieniłam więc na relaksujący tajemniczy ogród. Dwa odrębne światy. Szkoda, że na jeden dzień. Sintra jest zielona, jest dzika, jest inna niż wszystko. Jest tak blisko i jednocześnie tak daleko. Celem wyprawy były ruiny zamku Maurów. Udało się. Wdrapaliśmy się z Tezeuszem na szczyt wielkiej góry. Trudy wynagrodził widok na Sintrę i okolicę. Następnym razem opowiem więcej o tej zielonej miejscowości. Dziś pozostawiam jedynie ślad utrwalony na fotografii, by jutro w pracy rzucić na niego okiem i powiedzieć sobie: nie, to nie był sen.

maski iberyjskie

2009-05-17T12:30:00.000-07:00

Kolorowa zrobiła się Baixa Lizbony w sobotnie popołudnie. Główną ulicą stolicy - Rua Augusta - przemaszerowały dziwaczni przebierańcy. To nie karnawał, to pokaz tradycyjnych masek i strojów regionalnych z całej Iberii. Fotoreportaż Ariadny, która przypadkowo, w drodze na zakupy, została porwana przez ten zjawiskowy tłum.

Lizbona, miasto smutne i wesołe

2009-05-05T11:51:00.000-07:00

Utrwalona na starej fotografii kronika lizbońskiego życia codziennego pierwszej połowy XX wieku, to książka, którą muszę mieć. Lizbona, miasto smutne i wesołe (Lisboa, cidade triste e alegre) to perełka, które odkryłam przypadkowo, na wystawie w Centrum Kultury w Belém. Prezentuję fotografię fotografii i rozpoczynam polowanie. Gdyby ktoś kiedyś gdzieś widział... Błagam! bo nigdy nic nie wiadomo! Może kurzy się w jakimś antykwariacie koło Was.

A mojej Anahí polecam inną perłę. España mistica musi być niesamowita. Niestety za gablotą. Nie udało się przewertować. Będę czujna na wszystkich pchlich targach i w antykwariatach. Gdzieś na pewno się odnajdzie porzucony egzemplarz. Wiara i nadzieja!

Tęskno mi, Panie czyli Saudade według Norwida

2009-05-01T14:42:00.000-07:00

niebezpieczne zakręty - odcinek pierwszy

2009-04-28T13:25:00.000-07:00

Język polski i portugalski dla obcokrajowców brzmią jednakowo. Jakies szy-szy-szy jedno na drugim, bez ładu i składu. Do tego dochodzą nosówki ą, ão/ ę, em i już im wszystko jedno... jakiś chiński - by się po polsku powiedziało. Coś w tym jest. Szeleścimy jak Portugalczycy. Koniec kropka. Jednak między naszym szelestem, a ich szelestem, są pewne różnice: nie dogadujemy się szeleszcząc. A jeśli już coś zrozumiemy to zwykle nie należy ufać intuicji lingwistycznej. Jadąc samochodem widzimy znak "curva perigosa". Dobra, kurwa - to wiemy, co znaczy... teraz perigosa... szybko, szukamy w słowniku - niebezpieczna. OK. już wszystko jasne. Zawracamy przed zakrętem. Po co się narażać?

A narażamy się notorycznie. Niewinnie. Uczę kolegów w pracy jakiś słówek po polsku. Sami się o to proszą. Dzień dobry, cześć ... opanowali. Tylko dlaczego śmieją się, jak na ich niezgrabne dziękuję odpowiem proszę? P przekształcą w "b" i wyjchodzi brosze. A "broche" to tak jak po polsku powiedzieć "lodzik?" (pełna wersja z czasownikiem robić...). No i jak tu nie być wulgarnym... ale stało się! Więc jeśli już, to do końca. Potrugalczyk, który nazywa się Rui, miałby w Polsce marne życie. R zamieniamy na H (bo tak je wymawiają tubylcy)... i masz tu babo placek! Apel do wszystkich chłopaków o tym imieniu wybierających się do Polski (i Rosji)! Zmieńcie dane osobowe! Użyjcie drugiego imienia przedstawiając się. W Portugalii jest zwyczaj noszenia 2 imion. Moja koleżanka Rosjanka, mieszkająca w Lizbonie, wyznała mi ostatnio, że najgorszym ciosem byłoby nazwanie syna - zgodnie z tradycją wyboru 2 imion - Rui Sergej. SER to BYĆ po portugalsku.... Brniemy dalej? w następnym odcinku...

Rewolucja Goździków - 25 KWIETNIA, ZAWSZE

2009-04-25T02:28:00.000-07:00

Portugalia świętuje dziś 35 rocznicę Rewolucji Goździków.

25 kwietnia 1974 obalona została dyktatura Salazara i nastała wolność, której symbolem stał się ten czerwony kwiat. Rewolucję udało się przeprowadzić bez rozlewu krwi, a żołnierzom do luf karabinów wkładano czerwone goździki. Dziś tłumy ludzi wyszły na ulice, by świętować odzystanie wolności. Na jednej z największych alej w Lizbonie, zwanej Aleją Wolności (Avenida da Liberdade), maszerowały tłumy ludzi. Dla wielu była to okazja, by upomnieć się o swoje prawa. Nie zabrakło imigrantów od lat walczących o godne życie i równouprawnienie, dyskryminowanych pracowników, gejów i lezbijek, organizacji zrzeszających mniejszości narodowe, instytucji broniących praw niepełnosprawnych.

25 de Abril, SEMPRE / 25 Kwietnia, ZAWSZE

Fotoreportaż by A r i a d n a © :

Estremoz według José Saramago i podróżnika

2009-04-18T07:21:00.000-07:00

W Estremoz pozostała podróżnikowi do zwiedzenia część miasta położona na wzgórzu, dokładnie, stara część miasteczka i zamek. Wewnąrz muru obronnego, uliczki są ciasne. Tam na dole, nie brak przestrzeni, to nie miasteczko, a miasto. Estremoz rozciąga się, że prawie nie sposób dojrzeć jego początku (...). W żadnym innym mieście podróżnik nie odczuł tak wyraźniej obecności muru, oddzielającego to co wewnętrzne od zewnętrznego. Jest to z pewnością uwaga subiektywna, wymagająca dowodu, którego, rzecz jasna, podróżnik nie może nam dać. Białe wapienne ściany, wszechobecne użycie marmuru, domy w miasteczku położonym na wzgórzu są, same przez siebie, powodem do zwiedzenia Estremoz.

José Saramago, Viagem a Portugal

I rzeczywiście. Biel ta jest cudowna. Choćby dla tej bieli podróżnik musi wstąpić do Estremoz przemierzając wielkie i palące Alentejo. 2 miasta w jednym. Mur obronny wyraźnie kreśli granicę. Estemoz przypomina matematyczne zbiory i podzbiory. Koło, a tym kole drugie koło. Estemoz matematyczny

{B,{A}} to kolekcja niepowtarzających się elementów rozpatrywanych jako całość.

Imponujący jest zamek. Zamieniony on został na Pousadę czyli historyczny, luksusowy hotel. Nawiasem mówiąc, w Portugalii jest wiele takich hotelii. Nocleg w komnacie królewskiej, w starym zamku, gdzie straszy, to musi być przeżycie! W naszej Pousadzie Królowej Izabelii w Estremoz, za nocleg zapłacimy 120€ (duchy wliczone w cenę). Musimy też pamiętać, że Pousady mają swoje zalety. Zabytki te, często należące do dziedzictwa kulturowego, nie stoją puste, zapomniane, albo, co gorzej, zamknięte. Chcąc nie chcąc Pousady mają obowiązek pokazać zabytek zwiedzającym, a podróżnik, chcąc nie chcąc, wchodzi nagle w mały, wspaniale zakonserwowany, historyczny świat.

Podróżnik chce wspiąć się na wieżę. Pyta w hotelu. Repcjonista wskazuje na drzwi za kanapą. Z niedowierzaniem podróżnik przemieszcza sofę obitą czerwonym atłasem i walczy z zamkami i zatrzaskami oszklonych drzwi. Próbuje jeszcze upewnić się w recepcji czy na pewno tędy droga. Nie dostając odpowiedzi, przedziera się niczym intruz na przepiękne patio i stamtąd schodkami wspina się na wieżę opowiadającą historię sięgającą XIII wieku.

Wspaniałe są Pousady. Nie ma przewodnika, nie ma wiszących nad głową ochroniarzy, kamer, alarmów. Nie ma tłumów. Nie ma biletu wstępu. Podróżnik i historia. Sam na sam. Rzecz rzadko spotykana w dzisiejszych czasach. Podróżnik nie przeobraża się w turystę.

Z wieży podróżnik w ciszy podziwia rozległe Estremoz i Alentejo.

I już wie, co to znaczy wolność.

Podróżnik pozostaje w Estremoz do zmierzchu. Przemierza marmurowe ścieżki tego malowniczego miejca, zagląda w zakamarki, zapuszcza się do kościołów. Obiad je w jednej z regionalnych restauracji. Jest Niedziela Wielkanocna. Miasto przystroiło się w szaty świąteczne. Z okien powisają dekoracyjne tkaniny. Podróżnik nie wie dlaczego. Przypuszcza, że to tradycja.

Z Estemoz podróżnik zabiera ze sobą kilogram zebranych na ulicy pomarańczy, jedną cytrynę, gałązki dzikiej róży, powiew wiatru w splątanych włosach.

Évora - białe miasto w żółtej ramce

2009-04-13T12:39:00.000-07:00

Évora to stolica regionu Alentejo. Wapienne ściany. Śnieżnobiałe z dodatkiem złotej nuty. Żółta farba rozlana wokół okien i drzwi. Miała chronić przed insektami. Labirynt, w którym wszystkie drogi prowadzą do centrum, do Praça do Giraldo. Obwarowany murem obronnym. Światowe dziedzictwo kultury. Miasto-muzeum w sercu Portugalii. Zaplątane w drutach i kablach elektrycznych przeciągniętych niechlujnie po fasadach domów. Serce Alentejo. Zachwycające. Warte zwiedzenia. Wirtualnie, w pięciu odcinkach.

ODCINEK PIERWSZY - ALENTEJO

Aby dotrzeć do Évory, trzeba przebrnąć przez Początek. A najpierw było Alentejo. Nudne i zarazem interesujące. Wciągające i monotonne. Malownicze. Marzenie senne. Zagubione. Alentejo.

Pustkowie. Horyzont. Kilka białych domów i charakterystyczne dęby korkowe. Krajobraz centrum Portugalii. Wspaniałe wino z Reguengos i Borba. Pyszny chleb. Brak pośpiechu. Zaburzone poczucie czasu. Wschody i zachody. Dla wielu to Raj na ziemi. Dla innych ciężka praca, w letnim upale. Winnice. Produkcja korka. Piękne i zarazem przerażające.

Evoramonte. Jedno z wielu malowniczych osad Alentejo na horyzoncie. Niczym oaza na putkowiu. Fatamorgana.

Wszechobecne dęby korkowe. Emblemat tego regionu. I cisza. Wszechobecna cisza. To jest właśnie

Alentejo

ODCINEK DRUGI - ÉVORA Z POCZTÓWKI

To odcinek o pięknym mieście z pocztówki. O wielkim dziedzictwie kulturowym świata. O Świątyni Diany.

Évora jest znana przede wszystkim z romańskiej świątynii, wzniesionej w II wieku naszej ery. Taki obraz Évory obiega świat. Wspaniały i niezapomniany. Namacalny dowód Imperium Romanum na Półwyspie Iberyjskim. Porugalska Świątynia Diany. Niesamowite.

Podstawy kolumn świątyni wykonane zostały z marmuru pochodzącego z Estremoz - miaseczka w Alentejo, blisko Évory. Estermoz to kolejnym punkt wizyty w Alentejo i o tym później. Bo marmur to bogadztwo tego rejonu. Dzięki niemu, to właśnie w tym regionie powstała świątynia. Konstrukcja zachowała się w idealnym stanie. Tyklo raz, w XIX wieku, przeprowadzono konserwacje tego zabytku. Tylko raz, od II wieku. Perełka Portugalii. Nie została jednak wybrana w 2007 jako jednen z 7 Cudów Portugalii. Szkoda. Może za wieków kilka.

Évora z pocztówki to też jej uliczki przypominające leniwy labirynt. Aby się nie zgubić, to mamy szyld na początku każdej ulicy informujący, jaką restaurację tam znajdziemy, jaki sklep odwiedzimy, w jakim pensjonacie lub hotelu się zatrzymamy. Wersja dla leniwych, by nie zapuszczać się w nieznane. Dobry pomysł i przykład na wspaniałą organizację miasta.

ODCINEK TRZECI - ÉVORA WIELKANOCNA

Procesja wielkanocna. Tłumy ludzi przemierzają ulice miasta.

W dłoniach zapalone lampiony i świeczki. Wielka Noc, Pełnia Księżyca. Poruszające.

ODCINEK CZWARTY - ÉVORA MEMENTO MORI

W odcinku tym, o czymś niesamowitym. Tylko dla mocnych nerwów. O KAPLICY KOŚCI - ciemnej stronie Évory. Gotowi?

W Kościele Świętego Franciszka odkrywamy kaplicę skonstruowaną jedynie z kości i czaszek.... ludzkich. Napis przy wejściu głosi: My, kości, tu mieszkamy, na wasze czekamy (Nós ossos que aqui estamos pelos vossos esperamos):

Memento mori. Franciszkanie wiedzieli jak przypomnieć nam o kruchym ludzkim istnieniu. Szokująca kaplica wyłożona czaszkami i kośćmi pochodzącymi ze zlikwidowanego cmentarza.Powstała w XVI. Pomysł jednego zakonnika, aby "udekorować" kaplicę ludzkimi kośćmi narodził się w momencie likwidacji pobliskiego cmentarza. Powstała z kości i czaszek 5.000 osób. Kaplica miała przypominać zakonnikom o przemijaniu, zachęcić do medytacji.

Przypomina i nam. Otwarta dla zwiedzających codziennie. Kaplica znajduję się przy kościele Świętego Franciszka w Évorze.

ODCINEK PIĄTY - ÉVORA GASTRONOMICZNA

Kuchnia Alentejo jest pełna niespodzianek. Zamawiamy meia-dose czyli pół porcji zupy pomidorowej "po alenteżańsku"(sopa de tomate à alentejana). Na stół wjeżdża zupa plus pół bochenka chleba plus talerz ziemniaków gotowanych i tutejszych regionalnych wędlin. Mieszamy wszystko w zupie.

Wychodzimy najedzeni za wszystkie czasy.

Rozkochani w wieprzowinie mieszkańcy Alentejo serwują to mięso ze wszystkim, co możliwe. Nawet z owocami morza. Typowe danie tego tegionu to carne de porco à alentejana, czyli mięso wieprzowe podane z małżami, ziemniakami i ryżem. Innym specjałem jest mięso owcze. Zwłaszcza w Święta Wielkanocne. Niedziela Wielkanocna to uczta. Jajecznica ze szparagami na wstęp i Borrego assado (pieczeń z mięsa owczego) królują na stołach. Mięso podane z ziemniakami zapiekanymi w piecu. A wszystko to przy czerwonym winie z regionu Alentejo. Więcej niebawem na sumie-wszystkich-smaków.

Smacznego!

I ja tam byłam i wino Reguengos piłam.

MIGDAŁOWE ŚWIĘTA WIELKANOCNE W ALENTEJO - POD PARASOLEM I W GUMIAKACH

2009-04-10T03:31:00.000-07:00

"Migdałowe" święta w Évorze. A czemu nie? Bilet kupiony. Jedziemy. Oryginalnie. Miały być Azory. Innym razem. A póki co, to Alentejo. Deszczowe, pochmurne i tajemnicze.

Dobrych i spokojnych Świąt!

kobieta bez głowy

2009-04-05T10:22:00.000-07:00

Salta, Argentyna

Lucrecia Martel opowiada historię kobiety.

Trauma, szok, paranoja, lęki.

Prawda czy fałsz?

Chaos.

Węwnętrzny świat na ekranie.

Zadanie trudne, ale możliwe.

Dzieło sztuki.

tolerancja

2009-04-05T06:28:00.000-07:00

kurs kroju i szycia dla początkujących

2009-03-28T13:19:00.000-07:00

Która z nas nie marzyła o tym, by samodzielnie wyczarować sobie jakieś wdzianko? Ciężko dziś o jakieś oryginalne, niepowtarzalne ubrania, torebki, dodatki. A może by tak się zapisać na korespondencyjny (lub nie...) kurs kroju i szycia? Lizbona inspiruje i zachęca. Rua da Conceição to istny raj dla szwaczek, krawców i stylistów. Cuda wianki można w nich kupić. Guziki, tasiemki, wełny, włóczki, zamki błyskawiczne, koraliki, naszywki, apaszki, kapelusze. Wszystko! Campo de Ourique natomiast to dzielnica tkanin. Znaleźć tam można wymarzone materiały. Czego dusza zapragnie. Pozostaje tylko wyjąc starą maszynę do szycia, naparsetk, szydełko, uzbroić się w cierpliwość i nabrać chęci. Czas na nowy look wiosenny i odświeżenie garderoby. Warto chociaż spróbować. Jak nie wyjdzie to jest na to rada. Szybko zapiszemy się na kurs przetwarzania niepotrzebnych skrawków materiałów czyli patchwork. Przecież zawsze fajnie mieć niepowtarzalny obrus lub zasłony.

tajemnicza Casa do Alentejo

2009-03-28T11:39:00.000-07:00

Casa do Alentejo to centrum kultury. W sercu stolicy Portugalii, na rua das Portas de Santo Antão, pod nr 58, kryje się niesamowity świat regionu Alentejo. Wstąpić tam, to tak jakby przenieść się w inny wymiar. Namistka podróży. Warto, bo to miejsce ma duszę. Wspaniałe sale bankietowe, kawiarnia, przepiękne azulejos, świetlica, salon gier... Chwila wyciszenia i nakarmienia zmysłów. Dziś piękne sevillanas, jutro w karcie restauracji migas de bacalhau. Zawsze coś nowego. Miejsce mało znane, nie zdeptane przez turystów, i schowane przy jednej z głównych ulic Lizbony.

Ladies and Gentlemen, welcome on board

2009-03-25T04:42:00.000-07:00

This is your captain speaking

Mija czwarty miesiąc pracy na przedmieściach, w szczerym polu. Mój prywatny Learjet 60 XR od Bombardiera, o nr 15, zaczyna mnie lekko denerwować. Obsługa fatalna, ciasno. 15 jest mało odporna na turbulencje powietrza. Nie podają posiłków, ani świeżej kawy ekspresso. Stewardesy nie władają kilkoma językami. Nie mogę podłączyć też mojego iPoda do pokładowego systemu dźwiękowego. Jak na złość BlackBerry również traci zasięg. Trasę Lizbonę-Queijas-Lagoas Park pokonuję więc w 40 minut. Dziś miałam szczęście. Wywalczyłam miejsce siedzące. Nie zawsze jednak warunki sprzyją. Korki i wypadki wydłużają podróż, a nogi bolą od stania. Potem jeszcze długa droga do miejsca pracy, bo pas startowy oddalony jest znacznie od naszej firmy. Learjet zatrzymuje się w Lagoas na żądanie. Wystarczy przycisnąć taki czerwony guzik znajdujący się blisko każdego fotela kabiny pasażerksiej. Nie przyciśnięcie guzika spowoduję, że 15 nie zatrzyma się na wybranym przystanku i będziemy zmuszeni kontynuować podróż. Nie ma problemu, bo jeśli ciśnienie w kabinie gwałtownie spadnie/wzrośnie (niepotrzebe skreślić) to maski tlenowe wypadną samoczynnie.